-Niye bile bile kendini kötü etkiliyecek şeyler yapıyosun
+Direk konuya tak diye giricekmisin
-Lafı döndürüp yumuşatmamı tercih mi ederdin?
+Hayır?
-O zaman mızmızlanma cevabını yaz paranoyak
+Çünkü bana kısa süreli tatmin olma hissi sağlıyor
-Zaten bi sikimide tam ve full yapabilsen şaşıcam
-Yetersizsin
+Biliyorum
-Bunu bilipte hiçbişey yapmayacağına bilmemeni tercih ederdim
+Bende
-Adına üzgünüm
+Niye
-İnsanlar seni çok bişey sanıyo ama aslında çok daha iyisini yapman gerektiğini bilmiyolar
+Bu gereksinim nerden geliyo ki
-Çünkü kendini geliştirmediğin hergün film şeridine boş bölüm olarak ekleniyo
+Aklımı kaybediyorum.
-Biliyorum o yüzden kendi kendine yazışıyosun
+Artık 31 çekmek istemiyorum
+Bu branfog dan kurtulmak istiyorum
-Evet başka?
+Artık sırf canım çekiyor diye saçma sapan şeyler yemek istemiyorum
-evet
+Artık sporuma geri dönmek istiyorum.
-Konuyu çember etrafında döndürmeye çalışıyorsun çözümünü bildiğin şeyleri problem sanmayı bırak.
+Anladım
Bu aslında 2 kişi arasında geçen gibi gözüken muhabbet benim kafamda günlük akşam 21.00-03.00 arası her gün geçen bir tartışmaydı.Her zaman kendi kendime bu muhabbet dönse bile hiçbir zaman bitmedi.
Bu düşünceleri başkalarına söylemekte hep irenmiş fikri bile midemi bulandırmışlığı olmuştu. Gerçi bu kafamda dönen şeylerin mide bulantısına yol açtığı tek yön değil.
2022/2023 de o ‘gym bro’ era da bende arkadaşımla sıkıca spora giden biriydim.
Herkes ne kadar acı çektiği ve o erkeksiliği gösterip reklamlarken ben aslında her zaman yapmak istediğim şeyin trend olmasında mutluydum. Fit olmak.
En büyük hayallerimden bir tanesi kendimi bildim bileli fit bir vücuda sahip olmaktı insanların bana görünce baka kalması. T shirt lerimden kollarımın güzel ve dolu gözükmesi.
Her ne kadar haylimdekinden uzak olsa bile ortalamanın üstünde bi fiziğe ulaştığımda gelen sonuçlar hiç istediğim gibi değildi. Her zaman bir üstümdekinde gözüm vardı. Bu benden daha kilolu ama bi o kadarda güçlü X ya da her ne kadar benden daha az hacimli olsada sırf damarları daha belirgin olduğu için Y. Açtım.
Belki fena değildim ama fena değil benim için iyi değildi.
Hayatım boyunca ortalamanın altında birisi olmamın yanında bu kendimi ‘düzeltme’ çabamın bu kadar az ilgi alması beni çok sarsmıştı. Artık daha fazla gidiceğime daha az yemek yiyiceğimi kararlaştırmıştım.
Ancak şöyle bir olay vardı…
Ben yapmam gereken her şeyi zaten yapıyodum?
Tek yapmam gereken bunu zamanla geliştirmekti.
Acele etmiştim.
Bu yeni kararım sadece gücümün azalmasına değil vermek istediğim kiloyu yağdan değil kastan vermeme yol açmasının yanında geceleri açlıktan uyunamayacak durumlara sokmuştu.
Tam bu dönem bitti arkamda bıraktım derken aşık oldum.
aşık olmak çok hem sesli söylerken hemde yazarken çok cringe hissediyorum.
S
Adı S di
S benim aradığım verseydi.
Zeki
Kariyerine odaklı
Gelecek planı olan
Kendine özen gösteren biri
Ve giyimine önem veren biriydi.
Tutulmuştum. Hatta belki çok tutulmuştum.
Her şey onu eve bırakmak ile başladı.
5 Dakikalık yolu sonuna kadar kullanıp gülmek ve aralarda hiç o garip sessizlik olmadan geçirirdik.
Her şey mükemmel gözüküyordu
-şakalarıma gülüyor
-enerjimiz birbirine uyuşuyor
-ve genel olarak birbirimizi başkalarının anlayamadığı seviyede anlıyorduk.
Ancak her şey bu kadar güzel gözüktüğüne bakma.
Sonu güzel bitmiyor.
Zaman geçtikçe bana yavaş yavaş daha soğuk davranmaya başlamıştı
-mesajlarıma bakmamaya
-telefonlarımı açmamaya bile başlamıştı
Sonra birgün bunu bir arkadaşıma anlatırken bana çok net ve önemli bir soru sordu.
‘Kanka siz şuan tam olarak nesiniz?’
Durdum.Sonra düşündüm.Cevap veremedim o yüzden konuyu değiştirdim.
Ancak eve gittiğimde o soru aklımdan çıkmamıştı.
Biz harbi tam olarak neydik?
Sevgili olucak kadar yakındık ama aramızda fiziksel hiç bişey yaşanmamıştı.
Bi yandada arkadaştan daha fazlasıydık.Hiç bekleyemedim bu soru ve düşündüğüm cevaplar kafamı parçalıyor artık başımı ağrıtacak hale gelmişti.
Aradım ve direk dedim.
+S biz neyiz?
- Yakın arkadaşız knk niye?
+Ben senden çok hoşlanıyorum.
-Sen benim kardeşim gibisin.
+Ağladım
Bu kadar olaydan sonra ‘yakın arkadaş’ denmek bana çok koymuştu.
Geleceğimi gördüğüm kızın bunu demesi kafamı yemeye yeterliydi.
Olayın üstünden anca 1 aya yakın süre geçince objektif bakabilme kabiliyetim geldi ve farkına vardımki. Ben çok obsesif biri oldum. Hiçbir şey kesinleşmeden başka biriyle birlikte kafamda hikayemi yazdım.
Rezillik.
Aşka olan inancım S ile tanışmadan önceki duruma geri döndü.
Ve her ne kadar şuan aptallık gibi gelsede bi yandan bakıncada aslında az bişey olsada haklıydım.
Bunu bazı arkadaşlara anlattığımda ilk başta o soruyu soran arkadaşım bana başka bir şey daha söyledi.
‘Belki hedefini yeteri kadar belli etmemişsindir’
O zaman beynim tık etti.
Ben yakın arkadaşı olduktan sonra amacımı yeteri kadar belli etmeyince ve ya daha net olucaksam olduğum yerde durup bişeylerin olmasını beklediğim için bu duruma düşmüş olabilirdim.
Bu hatamdan öğrendim ve bu hatayı bir daha yapmayıcağıma eminim.
Bu olay üzerinden 2.5 yıl geçti ve ben hala S kadar birinden hoşlanmadım.
O sürede sosyalliğemden ödün vermedim tabiki.
Her gün başka insanlarla kızlarda olmak üzere tanışıp arkadaşlık kuruyordum.
Birbirinden güzel kızlarla tanıştım hem kişilik hem fiziksel görünüş olarak.
Ancak hiçbiri bana S ‘nin verdiği kelebekleri veremedi.
Sonra başka bir kızla tanıştım D
(Biliyorum insanların baş harfini kod ismi olarak biraz klişe ama olsun)
D ile ilk tanıştığımda hiç bişey hissettmemiştim bana herhangi biri gibi gelmişti az önce bahsettiğim gibi.
Ancak D ile asıl yakınlaşmam birebir muhabbetlerimizde oldu
-Kariyerine çok odaklı
-Gelcek planı olan
-Ve kendine değer veren biriydi
Birini hatırlattımı?
Neyse en azından kim okuyorsa artık nası tiplerden hoşlandığımı biliyosun.
D ile her konuştuğumda gelecekteki hedeflerini nasıl ele edeceği ile ilgili olan yaptığı hamleleri ve katıldığı etkinlikleri anlatıyordu ve o kadar etkilenmiştimki.
Ancak bunları gösterdiği akşam eve döndüğümde aklıma direk S geldi ve bu işte bir terslik vardı. S bana bunlarla ilgili hiçbir şey göstermemişti.
Sadece yapmak istediği şeyleri anlatmakla kalmıştı…
Bu kafamda birkaç soruları getirmesiyle beraber başka bir şey fark ettimki cidden isteyen bir şekilde yolunu cidden buluyormuş.
hayrete düştüm.
Bir insanın bu kadar hedeflerine odaklanması beni cidden ani yakalamış ve bir şekilde o kelebekleri geri getirmişti.
Bu sefer aynı hatayı yapmadım merak etme.
Sonraki gün 2 arkadaşımı eve bıraktıktan sonra sıra ona gelince onu kahveye davet ettim.
Kabul etti.
Çok umutlanmayım dedim
soluk kalıyım dedim
Kalamadım
Buluşmamızda en fazla o konuştu (baya) ama dinlemekten o kadar keyif aldımki anlatamam. Sanki yine S ile muhabbet ediyoruz gibiydim. Kahvemiz yanında sigaramız bitmek bilmiyordu.
Ayrılma zamanı geldiğinde şehir dışına çıkıcaktı gelince buluşumuyuz dedim.
Olur tabi ki dedi.
Daha fazla umutlandım.
Olmadı.
Benim her ne kadar iyi biri olduğumu eklemeyide unutmayıp herhangi bir şey aramadığını arkadaşımıza yeteri kadar belli etmiş oldu.
Yani üzüldüm ama aklımdan asıl çıkmayan şey bu sefer ne yaptığım?
Hatam neydi?
Nası düzeltebilirdim?
Ben niye böyleyim?
Kusurun bende olduğuna eminim ama hangisinden emin değildim.
Kendimden hep nefret ettim.
Kendime hep ‘ama’ kelimesini bağdaştırmışımdır.
Koray iyi ama ……..
Koray gelsin ama ………
Koray şöyle ama ……..
19 yıllık hayatım boyunca ‘ama’ hiç eşimi bırakmadı.
Hep aynada kusurlarımı görüp belki şunu düzeltsem daha iyi olabilirim kafasındaydım.
Ancak hiç kendime ‘daha iyi’ tam olarak ne demek diye sorduğumu hatırlamıyorum.
Neyin daha iyisi?
Kime göre daha iyi?
Kendimi kimle kıyaslıyorum?
Birinciye.
Kendimi kafamdaki birinciyele kıyaslıyorum.
Kafamda kurdum o mükemmel halimle.
-S nin beni tercih ettiği M den daha zekiydi ve kaslıydı o kesin
+Ama D nin neyiden daha neydi?
-Belki daha karizmatik?
+Yani kulağa çok mantıklı gelmiyor.
-Daha aşık olunabilir?
+Öyle bişey varmı?
-Sanmıyorum
+Hata bende değilmeydi?
-…. galiba……
Bunu kabul etmedim.Hata bende olmak zorundaydı gibi hissettim hayatımdaki her ters giden şeyi kendime suçladıktan sonra buna inanmak imkansızdı.
Bazı şeyleri normalden fazla romantize etmeye bırakmam lazım.
Aç olduğum şeyi insanlarda bulmak yerine aramak ve keyfime göre kişiliklerine yerleştirmek kafamı patlatmamın sebeplerinden bir tanesi olucağına eminim.
Kendime olan nefretimi sana şöyle bir anıyla benimsiyim.
Birgün 2025 şubat ayında dolabımı temizliyorum evde yalnızdım ve çok severek aldığım ama hiç giyme şansım olmadığı 1 adet keten eşofman 1 adet dar kesim tişört buldum. Hevesle üstüme denedikten sonra aynaya geçince bir anda durakladım.
Yaklaşık 1 dakika boyunca kendime baktım ve bir anda hüngüre hüngüre ağlamaya başladım.
Ne kadar çirkinim.
Ne kadar kötü olmuş diye evin girişindeki boy aynasının karşısında soğuk mermerde yarım saatte yakın sadece yatıp ağladım yerler sırımlıksak yerin soğukluğu artık yanaklarımı dondurmuş üstüne yattığım kolumu hissetmiyordum bile. yarım saatte yakın midem bulanmaya başladı tuvalete koştum ve kusmaya başladım yanaklarım yaşla dolu üstümde hala o iki kıyafet insancıl olmaktan çıkmış bir şekilde kusmaya başladım.
Belki o gün yediğim tavuk göğsünden belki sabah yediğim yumurtadandı ama benim aklımda hep kendi görünüşüme kustuğum olarak kaldı.